Militaire bedevaart
Lourdes! Hoe en waarom?
Sedert een aantal jaren neemt het geloof weer een grotere plek in mijn leven in,
na een aantal jaren op een laag pitje te hebben gestaan. Wij (mijn vrouw en ik)
zijn de kerk en alles wat daarbij hoort een wat grotere plek gaan geven. De
nauwere banden met de kerk en de verhalen van tantes en andere gelovigen over
Maria en Lourdes gehoord hebbende, hadden we zoiets van: “daar moeten we ook
naar toe.” Reisgidsen gehaald en bekeken, gewikt en gewogen, en gezegd:
“voorlopig maar niet. Daarnaast zijn de kinderen nog te jong om een week alleen
te zijn , we zien over een paar jaar wel.” Tijdens een werkbespreking werd de
post doorgenomen en medegedeeld: “militaire bedevaart naar Lourdes is in Mei
2002” en de brief werd terzijde gelegd. Na de bespreking een kopie gemaakt en
mee naar huis genomen, en daar op mijn gemak doorgenomen. Toen zei mijn vrouw:
“Ga jij maar vast , dan ben jij geweest en gaan we eventueel over een paar jaar
samen”. Op de kazerne heb ik geroepen: “Ik ga naar Lourdes wie gaat ermee?” En
we hebben met z’n drieën geboekt en zijn afgereisd, naar het tentenkamp want je
moet alles meemaken. Verzamelen in Sittard, waar we als nieuwelingen meteen in
de groep van ervaren bedevaartgangers werden opgenomen. Een voorspoedige
treinreis bracht ons door de nacht naar Lourdes, waar een mooi programma op ons
wachtte. Als echte Nederlanders wilden we het hele programma mee volgen want
daar hebben we voor betaald, maar dat lukte niet want het een was soms nog niet
ten einde of het volgende was al begonnen. Je hoefde je dus geen moment te
vervelen en werd aan alle kanten overladen met indrukken die je zo snel niet
kunt verwerken maar daar moet je later gewoon op terug komen. Er is zoveel: de
grot met alle mensen en kaarsen, de kruisweg, de voettocht naar Bartes, de
internationale opening en het concert, gewoon te veel om op te noemen. Tijdens
de slotviering heb ik gezegd: “Wat je hier meemaakt is met geen pen te
beschrijven, dit is mijn eerste Lourdes reis maar zeker niet de laatste!” Na een
vermoeiende en niet helmaal vlot verlopende treinreis kwamen we weer thuis aan.
Op de kazerne terug riepen mijn collega’s en ik “volgend jaar gaan we weer!” In
2003 ben ik weer gegaan, mijn vrouw wilde mee maar de tijd was niet echt
gunstig. De oudste zat net met de eindexamens en dan moet er toch iemand thuis
zijn. Waarop mijn schoonzus spontaan zei: “Mag ik dan mee?” en dat was goed. Nu
wel de reis geboekt met hotel. Verzamelen in Sittard en daar op het terras begon
het feest van herkenning al door de vele bedevaartgangers van vorig jaar. De
beginviering in de kapel en toen eerst een stuk met de bus tot Mons alwaar we op
trein stapten. De trein reist in mijn ogen prettig want je kan lekker rond lopen
en contacten leggen en onderhouden. Na een fijne treinreis de aankomst in
Lourdes en met de bus naar het hotel. Toen we door de straatjes van Lourdes
reden had ik het gevoel van “wat is het hier lekker bekend”, ik had een gevoel
van thuiskomen, heel vreemd was dat. Weer een mooie week gehad en dingen gedaan
die wij belangrijk vinden. Mijn schoonzus vond het wel prettig twee gidsen die
de weg al een beetje kenden. Bij thuis komst waren we weer moe en voldaan en
mijn schoonzus zei tegen mijn vrouw: “Volgend jaar gaan jullie samen en zitten
wij een week bij jullie in huis voor als de kinderen vragen of andere dingen
hebben”. En als het mag ga ik over een paar jaar ook weer eens mee. Inmiddels
heb ik mijn derde reis geboekt samen met mijn vrouw en we zien er naar uit om in
Sittard te verzamelen om weer af te reizen naar Lourdes.
Fred Meijer. Sgt1 OTCRIJ.
Een kort verhaaltje
over Lourdes.
Ik heb er een jaar naar uitgekeken. Want ik ging met mijn zwager Fred naar
Lourdes. Mijn man zegt het niet veel, maar met mijn katholieke achtergrond des
te meer.Ik heb in mijn jonge jaren al genoeg over Lourdes gehoord, en nu ging ik
er echt naar toe. De treinreis verliep spoedig. In de trein zelfs nog mijn
verjaardag gevierd (ik zag Sarah, dus 50 jaar). Raar idee was dat. Ik werd
meteen opgenomen in de groep. Een voordeel was dat mijn zwager en zijn collega
al de nodige mensen kenden.
Ik heb genoten in Lourdes. Al die nationaliteiten; heel indrukwekkend. Fijne
sfeer in Lourdes. Ook het weer zat mee. Fred en zijn collega hebben mij heel wat
laten lopen, zo verschrikkelijk vermoeiend. Maar ook heel fijn om dit mee te
mogen maken. Ik heb ook wel zo nu en dan een traantje gelaten, het was nu en dan
voor mij erg emotioneel. Het hele programma hebben wij gedaan.
Voor de reis had ik goede wandelschoenen gekocht en een flinke voorraad
pijnstillers meegenomen. (artrose). Kwam het door Bernadette of door het mooie
weer, de pijnstillers zijn niet uit de verpakking geweest. Afscheid nemen van
Lourdes was moeilijk; het weerzien met mijn man was weer fijn.
Toch hoop ik ooit nog eens terug te keren om de mooie plekjes weer te zien. Dan
zal ik ook Bernadette weer ontmoeten in de grot.
Mooi hé, Groetjes Marga.
Ik had veel over Lourdes
gehoord en er al veel over gelezen.
Van huis uit ben ik katholiek opgevoed en zodoende sta je meer open voor een
gebeurtenis zoals zich heeft voorgedaan in Lourdes: De verschij-ning van Maria
aan Bernadette. Nu deed zich de gelegenheid voor om samen met militairen de reis
naar Lourdes te maken en de heilig-dommen van nabij te kunnen bekijken.
Het was in een woord fantastisch. Het was indrukwekkend om te zien dat zowel
gezonde als zieke mensen iets mee krijgen van een bezoek in Lourdes. Het raakt
mensen en dat zie je ook aan ze. Dit heeft me zeer aangegrepen. Daarnaast heb ik
de contacten met militairen van andere landen zeer gewaardeerd. Daarnaast heeft
de openingsmis in de ondergrondse basiliek, de lichtprocessie, de diverse
bijeenkomsten en contacten met militairen van andere landen een onuitwisbare
indruk op mij gemaakt.
Volgend jaar ga ik zeker weer mee.
Anoniem
|
